03-dfaefef_by_zuzuturkova-d8drp3m

Nu gaapt het gat van het tekort
mij van alle kanten. Aan.

Mij.

De kleine ik die niets te geven heeft.
En dan. Rechts, de moeder die niet wilde,
maar nu roept en schreeuwt en krijst en trekt
Links de moeder die moest hebben
maar van nature niet ontving,
Ze bleef waar ze was. Buiten verbinding.

Terwijl zij gingen staan, aan weerszijden van de natuur,
Moeder Aarde aan hun laarzen lapten
en nu vallen in de graven die ze groeven,
ben ik dan nu de soelaas voor die pijn?

Ik heb het niet.
Van geven en nemen weet ik niet.

Ik kreeg niet en er was niets te nemen
Ik ben uitgedroogd en afgemergeld,
groeide op brakke grond en ademde propaan.
Ik heb de voeding niet.

Nu het tij keert en je keuze je kost.
Kom niet bij mij aan. Kom niet bij mij aan.

Buiten de moederschoot
Groeit niets anders dan verlangen.
Wanneer het natuurlijke wordt gedood,

Blijft er niets te stillen over.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *